lekki powiew..

Zaglądnęłam i piszę.

Przeczytałam wcześniejsze posty i zastanawiam się,
czy wszystko się zmieniło przez ten rok, czy może tylko trochę.. ?

Ciągle studiuje, ciągle pracuje, każdego dnia zmierzam się ze stolicą.

Ale przez ten czas zostałam podwójnie ciocią, luby mnie nie znalazł, plany na życie się zmieniły..
Więc teraz co? czekamy na dalszy rozwój akcji.. :)

ps- wiosna?

wakacje!

w końcu naszedł czas na zasłużony czas odpoczynku!

tydzień rodzinny! :)

kocham ten czas!

bezsilność przechodząca w niepewność.

Bezsilność. Coś co przytłacza każdy mój ruch.

Jak wytłumaczyć komuś kto do końca życia będzie musiał żyć na prochach, odwiedzać ciągle lekarzy i spędzić masę czasu na badaniach, że wszystko będzie dobrze..

Przecież ja nawet nie potrafię sam postawić się w takiej sytuacji.

Załamanie wszelkich planów..

a co ja mogę? być.

Chyba tylko tyle.

Modlić się, żeby nie pojawił się strach kolejnego dnia.. kolejnego badania.

Oby starczyło sił..

gdzie ten czas odpoczynku?

Wakacje.. skonczyly sie czasy spokojnych i beztroskich wakacji.
Wakacje z Grycanem nadchodza.
Nie podoba mi sie ta "doroslosc"! Stanowczo!

kolejny rok do przodu..

Czas, żeby coś tu napisać.
Nie mogę nie wspomieć o wczorajszym dniu. Czas mego zestarzenia się..
Zmyłam się z domu co by nie spędzać tego czasu przed kompem i tracąc czas. Wyjechałam w podkarpacie i był to REWELACYJNY pomysł. Wartościowe rozmowy, super spotkania, kawa w zwykłej "arkorokowej" szklance... Radość ze spontanicznych spotkań.. To wszystko było takie niesamowite. Co chwile jakiś telefon..
Jeszcze później spotkanie u mnie. Też całkowicie spontaniczne, aż zestresowało mą pierworodną matkę ;)
To był niesamowity dzień! z wielkim uśmiechem na ustach zasnęłam w spokoju...
Ale jak to powiedział S. : to taki dzień otoczony modlitwą. Z całą pewnością tak jest.. odczułam to na własnej skórze! :)

myślenie boli?

Dawno tu nie zaglądałam.. Jakoś ostatnio dużo się dzieje. Ciągle w tzw. biegu jestem.. praca, uczelnia, wyjazdy do domu..

Ale ostatnio doszłam do wniosku, że ja w ogóle nie odpoczywam w domu w sensie fizycznym. Jednak rekompensuje mi to odpoczynek psychiczny.. i to taki na wysokim poziomie.

NA studiach już luzik.. wpisy tylko pozbierać i czekać na egzamin..

Jednak praca jest, wiec na nudę nie mogę narzekać.. chociaż już coraz gorzej się tam dzieje.

Jeszcze ten natłok różnych nowych ludzi... masakra.

źle mi. psychicznie.

"dzień dobry, już cię nie kocham kocham"

święta. było bardzo sympatycznie.. no i w sumie bardzo rodzinnie, aż w pewnym momencie byłam skłaniana do odcięcia pępowiny < ?>.
Spotkań tez było kilka.
Wnioski nasuneły się same.
Poważne i mam nadzieje, że uda się je zrealizować.
Oby!